خويش در آوردند و به ياران و ياوران خويش و حتّى به مؤسس انديشهء انقلاب ( ابو مسلم ) سخت گرفتند و با كسى كه اندكى قبل با وى دست بيعت داده بودند ، از در خلاف در آمدند و اورا گرفتند و به‌خيانت كشتند . اين همان ابو مسلم ، پايه گذار حكومت عبّاسيان است كه منصور به او خيانت مىكند و او را به بدترين شكل به قتل مىرساند . همچنين وى در حقّ عيسى بن موسى خيانت مىكند و او را از منصب ولايت عهدى كه روزى به عنوان تقدير از خدمات گرانقدر وى به او اعطا كرده بود ، بر كنار مىكند . بنى عبّاس همچنين در حقّ كسانى همچون ابو سلمهء خلال ، يعقوب بن داوود ، فضل بن سهل ، جعفر برمكى ، يحيى حسنى و . . . كه خدمات شايانى براى حكومت آنان انجام داده بودند و مىبايست از آنان تقدير و سپاسگزارى مىشد ، خيانت روا داشتند . موضع امام صادق برخى بر اين باورند كه عصر امام صادق عليه السلام مناسب‌ترين و مساعدترين دوران‌ها بود . اگر امام دست به ايجاد يك انقلاب مذهبى حقى مىزد كه طى آن خلافت به كسى كه شايستگى عهده دارى آن را از نظر خدا و رسولش داشت ، بر مىگشت . چرا كه اين عصر ، دورهء تحوّل و بسيار حساسى در تاريخ اسلامى به حساب مىآمد كه در آن پرده‌هايى كه زمان بر روى واقعيّتها و حقايق دينى كشيده بود كنار رفته بود ، امّا واقعيّت غير